Vestigingen
Amsterdam, IJmuiden, Zandvoort/Bentveld, Breda & Groningen
Dagelijks enkele middag-uren geopend m.u.v. woensdag & zaterdag. Check voor tijden en info via Locaties & Contact of
Mail

Geen stoel wipt zoals een Gispen stoel Elle Wonen

BeBoB is een stoelenwinkel met museale functie: nergens in ons land staat een vergelijkbare collectie Moderne Klassieken bij elkaar. Eigenaar Casey Godrie kan na tien jaar nog altijd lyrisch vertellen over ‘tweedehandjes’: de Zigzag van Gerrit Rietveld, de Frietzak van Verner Panton én die twee stoelen die hij maar nergens kan vinden.
Door ROLLAN DIDIER

Een keurige heer uit Aerdenhout komt Bebob binnengelopen. Hij heeft een Gispenstoel onder zijn arm die hij grondig wil laten opknappen. ‘En het mag wel wat kosten ook.’
‘Dit zou tien jaar geleden ondenkbaar zijn geweest,’ vertelt Casey Godrie even later. De eigenaar van de jubilerende ‘winkelketen’ Bebob in Breda, Amsterdam en Rotterdam herinnert zich dat tweedehands stoelen toen nog alleen werden gekocht door alternatievelingen die geen geld hadden voor nieuw. ‘Ik heb de winkels ook nooit opgezet met een winstoogmerk, maar met het doel mensen kennis te laten maken met mooie meubels. Tegenwoordig is het publiek veel yuppiger en wordt voor een tweedehands stoel makkelijk evenveel neergeteld als voor een nieuwe.’

Godrie, die tien jaar geleden zijn in de horeca verdiende geld investeerde in een slechtlopend Bredaas winkeltje met de naam Bebob, heeft die trend zelf ingezet. ‘Door op ean A-lokatie te gaan zitten, zoals zes jaar geleden op de Prinsengracht in Amsterdam, heb ik een ander publiek geïnteresseerd in de Moderne Klassieken.’

De Bebob-collectie loopt van de Nieuwe Zakelijkheid (eind jaren twintig) tot halverwege de jaren tachtig. De meest recente stoel in de collectie is de Costes van Philippe Starck. Godrie: ‘Als ik bij een nieuw ontwerp vermoed dat het een Moderne Klassieker kan worden, koop ik bet aan. Donald Judd, Shiro Kuramata en Ron Arad zijn ontwerpers van nu die ik in de gaten hou, maar ik verkoop niet zomaar alles. 1k heb de Sitting Duck van Ron Arad in de winkel gehad en dat bleek een regelrechte flop. Die stoel zat niet! Dan gaat hij er ook onmiddellijk weer uit.

Ik verkoop alleen die ontwerpen, tweedehands of nieuw, waar ik zelf fiducie in heb, waarin gewerkt is met een simpel maar doeltreffend lijnenspel. De Frietzak van Verner Panton, Paul Kjaerholm’s pitrieten stoelen, de Vlinder van Arne Jacobsen, en stoelen van Theo Ruth, Le Corbusier, Ludwig Mies van der Rohe, Charles Eames en Rietveld. Gerrit èn Wim, die laatste wordt bijna rooit genoemd.

Misschien heb ik wel een lichte voorkeur veer de iaren vijftig en zestig. Maar ik niet alleen. Naast de Gispen 413R wordt vooral de alu-versie EA 107 van Charles Eames uit 1958 ook nu nog het meest toegepast in kantoren. Binnenhuisarchiteoten vragen mij geregeld naar een hedendaags alternatief. Hat wordt hoog tijd dat dat er eens komt!’

Gispen
Tien Gispens 413R in de hoge uitvoering met terracotta-kleurige bekleding uit 1934, waren de eerste stoelen die Godrie tien jaar geleden voor Bebob aanschafte. ‘Samen voor dertig gulden. Ik had totaal geen verstand van stoelen, maar toen iemand
nog diezelfde dag honderd gulden per stuk bood en ’s avonds het bod telefonisch tot honderdvijftig verhoogde, leerde ik snel. De verkoopprijs bleek bij navraag rond de vijfhonderdvijftig gulden te liggen.’

Twee van die eerste Gispens heeft Godrie nog steeds. En Gispen is altijd een grote liefde gebleven, hoewel zijn smaak verschoven is. ‘Ik vind niet alles meer mooi. Veel van de De Wit-ontwerpen heb ik tè vaak gezien, maar de duurzaamheid, de soberheid, het lijnenspel en de mooie kwaliteit mat chroom vind ik ook nu nog prachtig. En geen stoel wipt zoals aen Gispenstoel.’

Bebo’s bestseller is de Gispen 412, een herenfauteuil, Godrie’s eigen favoriet, die hij zes jaar geladen inkocht voor de winkel, is meteen ook de slechtst verkochte stoel: ‘De Ribbon Chair van Pierre Paulin ult 1965, in het knalrood met zwarte voet. Mensen hebben er het geld niet voor over en daarom staat hij nu bij mij thuis. Het mooie van deze Artifort-stoel vind ik de geniale simpelheiid van het ontwerp: gewoon een lintvorrnig stuk meteriaal pakken en dat vouwen tot een stoel. Meer is niet nodig. ledereen kan het nadoen met karton.’

De stoel die Godrie nog graag zou willen aankopen, maar die hij in al die jaren nog nooit is tegengekomen op zijn strooptochten door Europa en Amerika, is de Ribbon in zijn originele uitvoering: een rood-blauwe bekleding met psychedelisch effect. ‘En de Chaise longue van Poul Kjaerholm in de originele uitvoering van pitriet met een onderstel van staalband. Als ik één van die twee toch eens via mijn beeldtelefoon aangeboden kreeg…’

HOOGSTPERSOONLIJK
de favorieten van Casey Godrie

Stoelontwerper
‘Verner Panton. Hij Is nog uitgesprokener dan Pierre Paulin en biedt ook meer variëteit in vorm en materiaal. De onverwachtheid van een stoel op een puntje vind ik geniaal’. Meubelmerk
‘Thonet, die ondermeer meubals van Le Corbusier haeft uitgebracht, heeft nooit gesjoemeld met auteursrechten. Dit in tegenstelling tot Vitra en Cassina, die dat op grote schaal hebben gedaan.’
Meubelwinkel
‘The Frozen Fountain in Amsterdam vervult een goede taak, omdat zij jonge ontwerpers die kansen biedt, die meubelfabrieken later liggen.
Wat staat er thuis?
‘Naast da Ribbon van Pierre Paulin, de slaapbank D 70 van Osvaldo Borsano uit 1956, mijn geboortejaar, in zwart met diagonale stof; de Gispen 412 met houten armleggers en De LC4 chaise longue van Le Corbusier – om maar wat te noemen.’

Geen stoel wipt zoals een Gispen stoel Elle Wonen